Hipoterapia Starogard Gdański

1. Fizjoterapia na koniu

przywracanie sprawności fizycznej poprzez odpowiednio dobraną gimnastykę leczniczą, wykonywaną na koniu poruszającym się stępem, zalecana i nadzorowana przez lekarza, prowadzona przez fizjoterapeutę, metoda uzupełniająca klasyczną fizjoterapię.

2. Psychopedagogiczna jazda konna

zespół działań podejmowanych w celu usprawnienia intelektualnego, poznawczego, emocjonalnego i fizycznego. Podczas jazdy konnej i czynności z nią związanych stosowane są działania edukacyjne, pedagogiczne, elementy psychoterapii, terapii zajęciowej i logopedii. Terapia ta jest prowadzona przez pedagogów i psychologów.

3. Terapia z koniem

wykorzystanie konia do celów leczniczych, zbliżenie pacjenta i konia daje efekt terapeutyczny, pacjent dzięki relacjom nawiązanym ze zwierzęciem poprawia swoją komunikację ze światem zewnętrznym. Sama jazda konna może być jednym z elementów tej formy terapii, ale nie musi. Prowadzona jest przez pedagogów, psychologów i psychiatrów.

4.Jazda konna dla osób niepełnosprawnych - sport i rekreacja

nie stanowi części hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana i ma aspekt terapeutyczny. Umożliwia aktywność sportową osobom niepełnosprawnym, wyrabia u nich nawyk i potrzebę aktywnego spędzania wolnego czasu w kontakcie ze zwierzęciem i przyrodą. Zajęcia prowadzone są przez instruktorów jazdy konnej specjalnie przygotowanych i instruktorów rekreacji ruchowej ze specjalnością hipoterapii.

Wskazania do hipoterapii:

- mózgowe porażenia dziecięce (najlepszy moment na rozpoczęcie terapii to ten, w którym dziecko rozpoczyna lub doskonali siadanie,

wstawanie lub chodzenie),

- inne niż MPD porażenia i niedowłady spastyczne, wiotkie i dyskinezy (np.pourazowe),

- dystrofie mięśniowe,

- rozszczep kręgosłupa, przepuklina oponowa, oponowo-rdzeniowa z wodogłowiem,

- zespół Angelmana,

- urazy czaszkowo-mózgowe,

- nieutrwalony przykurcz mm przywodzicieli uda,

- zespół Downa,

- autyzmy dziecięce,

- upośledzenia umysłowe w stopniu lekkim i średnim,

- dzieci niewidome i głuchonieme,

- wady postawy (oprócz rozpoznań: plecy płaskie, plecy wklęsłe),

- skoliozy I stopnia (do 20 stopni wg Coba),

- dysplazje bioder,

- artrogrypozy (poza przypadkami dużych przykurczy biodrowych),

- stany po urazach kregosłupa i rdzenia (późna faza usprawniania, nie w uszkodzeniach części szyjnej),

- przykurcze i ograniczenia ruchomości mm i stawów (po urazach, operacjach, unieruchomieniach, szczególnie dotyczące pasa

biodrowego),

- kręcz karku,

- wrodzone lub nabyte zniekształcenia lub usztywnienie kończyn.

Przeciwwskazania do stosowania hipoterapii:

- ciężkie upośledzenia umysłowe, skrajne autyzmy, krytyczne bunty zwłaszcza z towarzyszącymi krzykami, niepokojem ruchowym i agresją,

- brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym,

- silne uczulenie na sierść lub pot koński z astmą oskrzelową włącznie,

- niezagojone rany od drobnych skaleczeń po duże odleżyny (koń rezerwuarem tężca!),

- utrwalony przykurcz mm przywodzicieli uda,

- podwichnięte i zwichnięte stawy biodrowe,

- dysplazje z częstymi incydentami zwichnięć,

- zły stan ogólny zdrowia, skrajne wyniszczenia np. w trakcie choroby nowotworowej,

- duże skoliozy - II,III,IV stopnia o kącie skrzywienia powyżej 20 stopni wg Cobba,

- plecy płaskie, plecy wklęsłe, szpotawość kolan,

- miastenie,

- dystrofie mięśniowe stany ostre,

- skłonność do dyskopatii,

- kręgozmyk,

- osteoporoza dużego stopnia lub inna przyczyna łamliwości kości np. przerzuty nowotworowe do kości, wrodzona łamliwość kości,

- artrogrypoza ze znacznym, utrwalonym przykurczem biodrowym,

- bardzo częste i ciężkie napady padaczkowe, nie wyrównane mimo farmakoterapii (więcej jazd z wyzwolonym napadem niż bez),

- hemofilia i inne skazy krwotoczne,

- trwałe zniekształcenia dużego stopnia układu kostno-stawowego,

- stany po złamaniach i operacjach kończyn nie wcześniej niż 1 miesiąc po zdjęciu unieruchomienia (decyduje ortopeda),

- ostre infekcje i stany gorączkowe, w tym częste infekcje dróg moczowych,

- niestabilność szczytowo - obrotowa w Zespole Downa (decyduje ortopeda na podstawie zdjęcia rtg kręgów szyjnych C1-C2),

- odklejanie siatkówki oka i wzmożone ciśnienie śródgałkowe.